De reis naar Kenia begon op 30 maart 2026 om 21.25u vanaf Brussels Airport. Of eigenlijk vanaf 15.30u van Empel-city. Of eigenlijk al 3 dagen van tevoren met inpakken en voorbereiden. Een paar nachten doorgehaald tot 1.30u toen de nacht van zaterdag op zondag ook nog een uur korter was door het ingaan van de zomertijd. Mijn energiepeil begon aardig te zakken en ik had eigenlijk 24 uur slaap nodig. Zo voelde het.
Volledig afgebrand werd ik opgehaald door een vriend van me die zo lief en behulpzaam was om me naar Brussel te brengen. De heenweg naar Brussel was geregeld dus, maar de terugweg op 12 mei om 7.00u ’s ochtends om me op te halen is nog niet geregeld… Het mag ook 8.00u zijn, hoor. Of 9.00u… ook goed!
Confronterend moment weer terug te zijn bij Brussels Airport
De hele reis liep ondanks de spits geheel voorspoedig. Met nog 2x stoppen, kwamen we om 18.00u al aan op het vliegveld in Brussel. Het was een kort afscheid en bij het laden van mijn 3 tassen op de trolley, liep ik naar de ingang van het vliegveld (vreemd… vliegveld… je loopt toch niet naar de ingang van het vliegveld? Maar naar het vliegveldgebouw, zou ik zou zeggen… Maar dat woord gebruikt niemand. Hm.)
Daar liep ik dan. Twee jaar geleden maart 2024 was dat geheel anders. Ik liep toen datzelfde vliegveld binnen, terwijl ik vastzat in iets wat tegelijkertijd alles en niets was – een relatie die geen naam had, maar me wel tot in het diepst van mijn ziel raakte. Ik probeerde mezelf staande te houden, terwijl hij schijnbaar zo door mijn muren heenbrak.
En nu, precies een jaar geleden, ben ik hem kwijtgeraakt.
Niet omdat ik ervoor koos om los te laten. Niet omdat wij dat wilden. Maar omdat het leven anders besloot. Omdat de dood hem van me wegnam. Soms voel ik dat nog steeds. Het gevecht tussen hem te moeten loslaten of vasthouden. Wat we hadden was misschien ingewikkeld, misschien ongrijpbaar voor anderen, maar voor mij was het echt. Intens. Zeer intens.
En wat blijft, is niet alleen het gemis, het is ook een diep gevoel van het niet gered hebben om samen ons verleden aan te gaan om er beter van te worden. Dat moest ik nu alleen doen. En dat ben ik ook aangegaan, zoals te lezen in mijn andere blogs hierover (waarvan ik er dus nog zo’n 30 wil schrijven).
Zo liep ik het vliegveld(gebouw) binnen. In stilte. Alleen. Met een gevoel van verdriet, vechtende tegen mijn tranen die opkwamen… Op weg naar een leven waarin ik heb leren beseffen, doorvoelen en begrijpen dat het mijn leven mag zijn.
Inchecken Ethiopian airlines, nog gauw wat eten en drinken en door de hoofdgate
De rij bij de check-in was zo goed als niets. Ik checkte zo snel mogelijk mijn 2 zware tassen in: mijn trouwe rugtas (vele backpack-avonturen met meegemaakt) en de grootste reistas op wieltjes die je mag hebben. Gewicht samen, 40 kilootjes. Nee, niets bijbetalen, dat is alleen bij de grijpgrage Europese vliegmaatschappijen, want die hebben het al zo slecht… Mijn rugzak als ‘handbagage’ woog 11 kilo… Pfff, die moest nog even mee door de luchthaven. Luchthaven! Dat is het woord!
Voordat ik door de hoofdgate ging, at ik eerst mijn zelfmeegebrachte eten op en mijn drinken. Alles in het kader van gezond eten waar mijn galblaas tegen kan en mijn cholesterol niet van stijgt. Zo had ik ook een speciale vetarme maaltijd aangevraagd. Ben benieuwd.
Nu de hoofdgate door. Al gauw sta je dan bij de veiligheidscheck, waarbij alles uit je tas moet, je riem af moet, je horloge en meestal moet je ook je schoenen uit trekken. Oh, wat heb ik een hekel hieraan. Ik moet mijn verstand altijd op nul zetten, anders irriteer ik me overal aan.
Alles verliep soepeltjes en zo was ik 2 uur voor tijd bij de gate. Maar een beetje rondhangen, WhatsAppen, fotootjes maken en wat rondkijken, kwam ik de tijd prima door (ik begrijp er niets van waar deze foto’s zijn gebleven. Ik kan helemaal niets meer terugvinden van de foto’s gemaakt op het vliegveld).
Tegen verwachting in door mijn vorige ervaring met Ethiopian airlines verliep alles exact op tijd. Ik zat op de middelste rij, linksbuiten en gelukkig was de stoel naast mij vrij en daarnaast zat een man. Nou, hopelijk geeft die vrije stoel wat ruimte om iets te kunnen slapen.
Slapeloze vlucht wel prima vetarme maaltijd
De vlucht naar Addis Abeba van 7 uur verliep rustig en op schema. Helaas heb ik ondanks de vrije stoel naast me en het gebaar van de man dat hij het prima vond om van die stoel gebruik te maken, niet kunnen slapen. Alle denkbare posities heb ik gehad, maar het blijft een vliegtuigstoel en weinig ruimte om lekker te liggen.
Voordat de lichten allemaal uitgingen kregen we rond 23.00u nog onze maaltijd. En die van mij was vetarm, precies zoals ik besteld had! Echt super! Extra veel groenten, kip en zoete aardappel en een broodje met boter rekening houdend met een laag vetgehalte! Zelfs nog een Alpro toetje!
Zakdoek of dekentje?
Na ongeveer 5 uur vliegen komt het ontbijt dan. Die van mij bestond uit een banaan en een appel. Vetvrij dus! De anderen kregen een kleine muffin. Nadat het landen in was gezet, viel mijn oog op een vrouw voor me die lekker onder een dekentje van Ethiopian airlines zat. Oh, wacht… ze gebruikte het dekentje niet alleen om zichzelf toe te dekken, maar ze gebruikte het ook vrolijk als alternatieve zakdoek! Dus jongens, mocht je weer eens lekker zo’n dekentje over je heen slaan…
Luchthaven Addis Abeba, modern en groot!
Rond 5.30u kwamen we aan op Addis Abeba. Bij het uitstappen, klonk zware klassieke muziek. Brrr, ik word daar nooit zo vrolijk van. We gingen een gewone trap af om op het vliegveld een bus te pakken. Bij aankomst op de luchthaven viel het me meteen op dat er een behoorlijke verbouwing heeft plaatsgevonden. Ik herinnerde me de vorige keer (alweer in 2017) dat de luchthaven was zoals verwacht: oud, rommelig en weinig te doen. Daarnaast waren er honderden ligstoelen waar iedereen voor in de rij stond, wachtende totdat iemand opstond.
Nu was het zo enorm groot en modern dat je echt niet zou kunnen bedenken dat je in Ethopië zit. Lichtpuien met flitsende reclame, moderne barretjes en winkeltjes, alles zag er goed uit zo op het eerste gezicht. De ligstoelen waren vervangen door gewone stoelen. Helaas waren de meeste stoelen niet echt om relaxed op te hangen. Ik liep maar door naar mijn eigen gate, want ik had nog een stukje te lopen en natuurlijk nog door de veiligheidscheck heen. Ik wilde daarna ergens rustig zitten of liggen, want moe was ik natuurlijk wel. Ik had er immers al bijna 24 uur op zitten, nadat ik vanochtend/gisteren om 9.00u was opgestaan.
Uiteindelijk vond ik een paar ligstoelen, hutje op mutje, dan dan weer wel. Maar ja, liggen, dat wilde ik! Eenmaal plaatsgenomen te hebben, besefte ik dat het niet bepaald comfortabel was: kunstof met een soort van lichaamsgevormde bocht die je op geen enkele manier kon vervormen. Ik moest me zelfs met mijn voeten/schoenen tegenhouden om niet naar beneden te glijen. Heb jij het beeld? Toch heb ik er zo’n 1,5 uur gelegen.
Duizend en één nacht
Mijn totale wachttijd was zo’n 5 uur, waarvan er inmiddels wel zo’n 3,5 voorbij waren. Nog ongeveer 3 kwartier en dan gaat de gate naar het vliegtuig open. Ik begon een beetje rond te wandelen, nog wat van mijn laatste roggebrood met kaas te peuzelen en mijn laatste noodles en rond te kijken.
Even stond ik stil naast een gate voor een vlucht naar een of ander Arabisch land. Ik weet niet meer welk, maar wauw, die klederdracht van de mensen! Precies zoals in het sprookje van Duizend en één nacht of de Geest uit de fles. Vrouwen met bepakking op hun hoofd en de meest sierlijke kledij, zowel bij man als vrouw. Ik heb toch maar stiekem een paar foto’s gemaakt (bij het zoeken naar deze foto’s of filmpjes kon ik ze niet meer vinden op mijn telefoon… Alsof ze met het sprookje mee zijn gegaan, verdwenen. Balen! Dus gebruik je eigen verbeelding maar…) Prachtig om te zien! Sowieso sta ik er dan weer bij stil uit hoe weinig wij als mens van elkaar op de wereld weten. Niet dat dat erg is, maar dat we in elk geval niet moeten denken dat we in onze luchtige, hippe kleding de maatstaf zijn.
Aankomst Nairobi
Om 11.15 uur vertrok het vliegtuig met een half uur vertraging voor de laatste 2 uur van mijn reis naar Nairobi. De stoelen van dit vliegtuig waren een stuk robuuster, dan het vorige. Het was een ouder toestel, maar wel met een betere kwaliteit stoelen. Ik hoop niet dat ook de vliegtuigstoelen nu gaan behoren tot de wegwerpcultuur! Ik heb zo waar nog een uurtje kunnen slapen! En ook weer een prima vetarme maaltijd gehad
Om 13.00u kwamen we aan volgens schema. Dat vind ik toch altijd weer knap. Vertraging en toch op tijd aankomen.
Ook op dit vliegveld werden we met de trap naar de bus geleid waarbij ik onderweg naar de aankomsthal een vliegtuigje zag met ‘Texel Air’. Zullen we zulke gekken bestaan? Zoeken we op…
Na door de douane te zijn gegaan en mijn bagage te hebben gehaald, stond ik dan weer op Keniaanse bodem. Twee jaar later…
Daar komt Herman van Kiota. Mijn missie in Kenia kan beginnen… Heel, heel veel te doen.