Na een goeie eerste nacht, stond ik om 10.00u op. Wat ik wel merkte is dat mijn verstopte neus in Nederland hier wat erger was geworden. Balen dus.
Na een ontbijt van yoghurt en mijn eigen meegebrachte cruesli en havermout in opvolging van mijn gezonde cholesterolverlagende voeding met mijn galsteenoplossende medicatie (even wat achtergrondinformatie :-)) ben ik naar Thika town gegaan om een yogamatje te kopen en wat andere dingen in de supermarkt (mall) die ik nodig had. Dat betekent ook vooral water kopen. Hiermee doorbrak ik mijn reputatie van het altijd drinken van coca-cola. Nu even niet dus!
Het kennismaken met Kenia en Kiota was op mij natuurlijk niet van toepassing, maar wel belangrijk voor ‘t Wikveld-team!
Kennismaking Kiota-‘t Wikveld en met mij
Rond 13.00u was ik in Kiota waar het Wikveld-team al even was. Ze zaten met z’n allen in een voorstelrondje en planning van de week. Dat had Herman goed voorbereid! Het was vooral goed te zien dat hij de laatste 3 dagen open had gelaten, wetende dat plannen in Kenia altijd anders lopen… Alles gaat hier een stuk langzamer en plannen zit niet echt in het systeem. Maar dit is wel in de afgelopen jaren positief veranderd in Kiota!
Het was heel rustig toen ik binnen kwam en ook heel vreemd, want ik was er natuurlijk al 2 jaar niet geweest. Ik besloot eerst iedereen van Kiota te begroeten met een omhelzing, zoals dat heel normaal is in Kenia. Vervolgens schakelde ik over naar de Westerse cultuur en wist ik even niet hoe het aan te pakken, maar door mijn veeleisende ouderstemmen (techniek schematherapie) uit te schakelen, liet ik mijn kleine Yvetje spreken en gaf ook iedereen een van ’t Wikveld-team een omhelzing. Het was leuk om te zien hoe sommigen erbij zaten, wetende dat ze al eerder in Kiota waren geweest en degenen die nog nooit in Kiota waren geweest en ook niet in Kenia.
Het was ook bijzonder voor mij om de kinderen te zien. De meesten kende ik niet. Ik heb ze allemaal met enthousiasme een ‘high five’ gegeven.
Het ijs is gebroken. We kunnen beginnen met 6 weken werk!
Rondleiding Kiota
Na deze kennismaking kreeg ’t Wikveldteam een rondleiding door Kiota. Ook voor mij was het leuk te zien wat er veranderd was. Het gaat om kleine dingen dan, maar deze dingen zijn wel veranderd door het fondsenwerven van ons in Nederland. Eigenlijk, nee Yvette, niet eigenlijk, door jouw fondsenwerving! Ja, klopt. Dus leuk om te zien dat de nieuwe tafels en bankjes er staan van veel betere kwaliteit en dat de vitrinekast van Family Empowerment gevuld is met de produkten gemaakt door de families (komt in een volgende blog). Ook blij om te zien dat alles wat ’t Wikveld-team 2 jaar geleden heeft aangepakt nog steeds zo is. Behalve de klamboes. Die waren weg op een of andere manier met als reden “te warm”. Ok…
Maar verder, de schommel, het veiligheidslicht, de dekbedovertrekken, het aankondigingsbord, de foto’s de geschilderde muren beneden en de grote pannen voor de buitenkeuken.
De poort was beschilderd met Kumbatio Kenya in plaats van Kiota. Dat vind ik wel jammer. Dit is een discussie waar we maar niet uitkomen. Tenminste Herman en ik. De rest weet ik niet, omdat ik daar niets over of van hoor zo op een afstand van tegen de 8000km aan. Nu ik hier ben, ben ik benieuwd hoe de rest van de medewerkers erover denken. Het ziet er op zich wel heel netjes uit.
Posters kopen in Thika Town, het onderhandelen kan beginnen!
Na deze rondleiding ben ik met Herman, Mary, Brendy en Esmée naar Thika Town gegaan om posters te kopen voor de school die ze gingen bezoeken. Buiten dat het interessant is om een school hier te bezoeken is het voor hen nog extra interessant, omdat zijzelf werken of ouder zijn van een kind van Basisschool ’t Wikveld in Empel.
We gingen naar een school- en kantoorartikelenwinkel wat best een serieuze winkel is, maar waar ik toch ging onderhandelen voor ze. Dat viel niet mee, maar uiteindelijk is het wel gelukt door te wijzen op hoeveel posters ze kochten, dat de posters hier en daar beschadigd waren en de ophangringen hier en daarontbraken. Voor een Keniaan is dat verder geen beschadiging, voor ons wel. Dus dat was een lastige onderhandeling waardoor de prijs dan ook niet heel veel minder werd.
Keniaanse rondingen
Mary ging van hieruit naar huis en wij liepen met z’n vieren terug naar de auto. Het was inmiddels zo’n 17.30u en de avondhandelaren met hun kleding en schoenen, begonnen hun waar op straat uit te stallen. Zo ook hier en daar wat paspoppen met Keniaanse rondingen. Heel grappig om te zien!
We reden terug naar Kiota waar we nog even wat bij hebben gepraat. ’t Wikveld-team ging met hun privé-busje en chauffeur Patrick terug naar hun accomodatie Achilles House en ik ging om 19.30u naar huis.
Bewegen met YouTube
In mijn huisje heb ik Florence gemotiveerd om ook wat beweging te doen met YouTube op mijn net gekochte yoga-mat, terwijl haar dochter met koken begon. Dit koken duurt wel ongeveer 1,5 uur, want we hebben met één pit op een gasfles… Dus Florence had tijd genoeg! Maar een half uur om mee te beginnen, leek me genoeg. En zo heeft ze The Walk gedaan en wat eenvoudige yoga-oefeningen. Woehoe! Het kostte haar heel veel moeite, maar ze heeft het gedaan en het voelde goed, zei ze.
Goodnight my Eskimo
Na het eten nog aardig wat gekletst, nog even wat opgefrist en om 1.30u slapen in een warme slaapkamer met temperatuur van 25-26 graden, waarbij Florence haar soort van pyjama aantrekt, een trui erover heen, een doek over haar hoofd, onder de deken stapt, met daaroverheen een tweede soort van dun dekbed. “Goodnight, my eskimo!”, lachte ik. “Hahah, goodnight!”, zei ze met onbegrip hoe ik met een dun nachthemd alleen onder een laken lig en het raam open wil…